عرفان و خدا شناسى دارند . فقهاى اسلامى نيزاين حق را به مومن نمى دهند كه عرض و شرافت اجتماعى خود را تحت هيچ عنوانى لكه دار سازد . تعدادى ازعرفاء نيز تعمد خاصى درارائه ضد مقاصد و منويات خود داشته و راه ابهام گويى و راز گويى را مى پيمايند . ابوالقاسم قشيرى كه از پيشوايان اهل عرفان است در رساله قشِريه خود تصريح مىكند كه عرفا تعمد دارند در ابهامگويى . زيرا نمى خواهند غير وارد از اطوار و حالات و مقاصد آنها آگاه شوند . زيرا كه براى غير وارد ، قابل درك و فهم نيست . آنان اصرار دارند كه افراد غير عارف وارد در طريقت آنها نشوند و از مقاصد شان آگاه نگردند . لذا اصطلاحات عرفا ، علاوه بر جنبه اصطلاحى ، جنبه معمايى نيز دارد و دسترسى به آن ، نياز به آشنايى كامل با اصطلاحات و به معنايى بهتر ، رازهاى آن است . اصطلاحات عرفا را مى توان به دو بخش اصلى تقسيم كرد : عرفان نظرى ، يعنى جهان بينى عرفانى و تفسيرى كه عرفان از هستى مىنمايد . از قبيل ، فيض اقدس ، فيض مقدس ، وجود منبسط حق مخلوق به ، حضرات خمس ، مقام احديت ، مقام واحديت ، مقام غيب الغيوب و . . . عرفان عملى ، يعنى مراحل سير و سلوك عرفانى . از قبيل ، وقت ، حال و مقام ، قبض و بسط ، جمع و تفرق ، غيبت و حضور و . . . در پايان اميد به لطف خداوند كريم داريم كه توفيق را رفيق راهمان گرداند تا از گلستان معرفت و سيره الهى اين عالم فرزانه و عارف جليل القدر خوشه هايى برچينيم و قطره اى از درياى معارف عميق عرفانى و اسلامى ايشان كسب نماييم و فرا روى آينده مان سازيم . ان شاء ا . . . الرحمن